"Gone with the wind ! "

In eerdere blogs toonden we prachtig bloeiende cactussen in onze succulententuin. Het hele jaar staan deze planten maar saai te staan, maar dan ineens verschijnen er de schitterendste bloemen, die slechts één dag prachtig bloeien om daarna heel snel weer te verwelken. Een paar dagen geleden stonden de bloemen weer op het punt om open te gaan........
   
en toen kreeg een plotseling opstekende westerstorm vat op de ondertussen best wel hoog opgeschoten cactussen met als triest resultaat, dat er een aantal het loodje gelegd hebben nog vóór de prachtige bloemen zichtbaar waren.
                                                                            
Heel jammer, maar volgend jaar zullen ze hopelijk voldoende hersteld zijn om weer prachtig te bloeien.

Eén van de kleurrijkste mensen, die wij gedurende onze twee jaar in Montagu mochten ontmoeten, is dominee Reggie Boesak. Telg uit een groot Boesak-gezin, waarvan dominee Alan Boesak wereldfaam verwierf in de Zuid-Afrikaanse politiek. Oudere broer Reggie werkte als dominee jarenlang in Montagu, waar hij zeer begaan was met het lot van vooral "plaaswerkers". (arme werkers op boerderijen) Na zijn pensionering bleef hij erg betrokken bij de kansarme bevolking van het township Ashbury bij onze  plaats Montagu. Hij is als geen ander overtuigd van het belang van goed onderwijs voor iedereen om daardoor het leven van de gekleurde bevolking op een hoger peil te brengen. Dat is ook de reden, dat hij een grote steun is voor de stichting Nieuwe Horizon. In het kader van het studentenproject attendeert de dominee ons op veelbelovende, maar arme studenten. Met  zijn inbreng en vooral zijn kennis van Ashbury heeft de stichting al een aantal studenten in staat gesteld om een prachtige baan te vinden in onderwijs, zorg en techniek. Onze landbouw-ingenieur Alicia is wel het sprekendste  voorbeeld en de dominee is terecht apentrots op "zijn" studenten.
                                                                            

We ontvangen hem regelmatig bij ons thuis, wanneer we weer eens een keer zijn hulp nodig hebben en met zijn zeer opvallende auto's (Morris Minor '58 en Opel Rekord '55) is hij een zeer opvallende persoonlijkheid in Montagu en omgeving.

Sanja bracht samen met haar ouders vier dagen door in de omgeving van Knysna aan de Indische Oceaan.

                                                

Het is een mooie, maar ook wel zeer toeristische omgeving. Ze zagen veel kunstige voorwerpen, waaronder prachtige uilen. Nu is uilen verzamelen mijn hobby en ik had stiekem wel op minstens één exemplaar voor mijn verzameling gerekend. Maar dat viel tegen.

                                                                          

Ik moest het doen met een flink aantal foto's van prachtige uilen, die ze niet gekocht hebben. Ik zal er toch echt zelf een keer naar toe moeten rijden en dan leen ik het Toyota-bakkie van onze Wim en Rita 

Tenslotte:

Schoonmoeder is niet te stuiten en na het kopen van een mooie lap stof moest er een schilderij van gemaakt worden. Hiervoor had zij een plankje triplex nodig en dat vond zij in de vorm van een oud dienblad, in een vreselijke rommelzaak van van Tonder in Robertson. De vraagprijs was 5 Rand (50 eurocent). Dat was Schoonma veel te duur en daarom ging zij afdingen en slaagde zij er uiteindelijk  in om het plankje voor 4 Rand (40 eurocent) te bemachtigen. Toch een winst van tien eurocent !!!

Later zagen we dat op de achterkant de prijs van 3 Rand 80 stond. Toch nog 2 eurocent teveel betaald !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

bierblikpraatjies  =  stoer taal

Onze bankzaken zijn goed geregeld !

Vorige week schreef ik al over schoonmoeders' project: "Red het bankje".

Enige twijfel hadden we wel of zij er  in zou slagen om de knap moeilijke kussens van onze tweezitter opnieuw te bekleden. Maar die twijfel is niet terecht gebleken. Ze heeft er de nodige  lange werkdagen aan besteed, maar het resultaat is er danook naar. Ons bankje begint aan een nieuw leven met prachtige nieuwe kussens !

                             

In onze omgeving zijn niet zo veel wildparken. Om spectaculair wild te zien, moet je nogal ver weg. Maar één park is de moeite waard en ligt dichtbij: het Sambona-park. Sanja wil hier al geruime tijd heel graag naar toe en dus gingen we afgelopen zondag op pad. Nu is het hier al weken prachtig zonnig en droog weer, maar uitgerekend op die zondag was het bewolkt en tamelijk koel weer en hoe dichter we bij Sambona kwamen, hoe donkerder en dreigend de bewolking werd.

                                      

Uiteindelijk kwamen we in een fikse regenbui bij de toegangspoort om daar van een uiterst vriendelijke jongeman te horen, dat we bij deze ingang niet verder mochten rijden. Vanwege het slechte weer zijn we maar omgekeerd. Een volgende keer maar beter !

Elke toerist, die naar de West-Kaap komt, bezoekt Kaap De Goede Hoop. Er wordt beweerd, dat dat de zuidelijkste punt van Afrika is, maar dat is niet waar. De zuidelijkste punt is bij Agulhas, zo'n 200 km oostelijk van Kaap De Goede Hoop. Dinsdag zijn mijn schoonvader en ik naar Agulhas gereden. Op deze prachtige plek komen de Atlantische en Indische Oceaan bij elkaar.

Het plaatsje was erg verlaten nu de vakantie voorbij is, maar we hebben veel moois gezien, lekker geluncht en op de terugweg zagen we in de haven van Struisbaai de vissersbootjes met hun lading  binnenvaren.

                                     

In tegenstelling tot Sambona hadden we hier wél geluk: op 't juiste moment op de juiste plaats !

Tenslotte:

Vanmorgen heb ik Sanja en haar ouders uitgezwaaid. Zij gingen gedrieën op pad naar een B & B in Sedgefield. Het is hun bedoeling om in vier dagen Knysna en omgeving te verkennen. Volgende week lezen jullie over hun belevenissen daar ! 

Zuid-Afrikaans woordenboek:

mooi loop  =  wees voorzichtig

De dikke kontenbroek !

De toestand van Ma Houpst is zorgwekkend. Sanja's moeder heeft namelijk haast geen broek meer aan de kont. Gelukkig waren we dinsdag bij de stoffenzaak Demtex in Worcester. Na lang zoeken tussen de honderden dessins vond Sanja's moeder precies wat ze zocht: mooie stof met horizontale strepen. Sanja's commentaar was snoeihard: "met die stof wordt het een dikke kontenbroek". Dus werd er snel iets anders uitgezocht. Nu wordt het een diepblauwe dunne kontenbroek met een veelkleurige strook aan de onderkant. We zullen - als Sanja's moeder tenminste opschiet - het resultaat op onze weblog tonen. Valt het tegen, dan is er nog geen vrouw overboord, want voor de carnaval lijkt hij ook heel geschikt. We waren overigens bij de stoffenzaak om bekledingsstof uit te zoeken voor ons - ooit heel mooie -  hemelsblauwe tweezitsbankje. Sanja's moeder vond de verschoten stof een aanfluiting en stond erop om nog vóór het vertrek terug naar Nederland, de heel ingewikkeld samengestelde  kussens van een nieuwe overtrek te voorzien. Als het meezit en ze stevig doorwerkt, kunnen we het resultaat nog laten zien vóór 1 maart. Ondertussen hebben wij geen kind aan haar. Getuigen schijnen zelfs gezien te hebben, dat ze - met de schaar in de hand en de centimeter nog om de hals - in het zwembad is gesprongen.

In eerste instantie zouden Sanja's ouders wat vroeger in januari bij ons arriveren. Daarom was de verjaardag van Pa Houpst al in het dagprogramma opgenomen en werden er al uitnodigingen de deur uit gedaan. Nu werd het dan iets vertraagd, maar vorige week vrijdag kon er tóch nog gefeest worden en dat was te danken aan het vele voorafwerk wat het feestcomité verricht had.

                                           

 Twee dagen sjouwen met overvolle boodschappentassen en twee dagen continu bezig zijn in de keuken, leverde een gastronomisch diner op met een heel bijzondere koude wortel-gembersoep, een vlees- en een vissalade en als dessert een mango-bavarois. De Robertson-wijn vloeide rijkelijk en waarschijnlijk waren alle konten - zelfs zonder horizontale strepen - wat dikker geworden !

Maandagmiddag brachten we een bezoek aan Karel en Erika Jordaan. Zij hebben een "plaas" in de Koo, 15 km buiten Montagu.                               
                                 

Zij verbouwen wijn en vruchten en waren zo vriendelijk om ons na de koffie een rondrit met hun bakkie te geven over hun grote boerderij. De uitzichten waren schitterend, Karel's uitleg was heel leerzaam en met een grote doos enorme perziken en een boodschappentas vol met zoete druiven konden we weer naar huis.

Tenslotte:
Er gaat geen week voorbij of er is wel een goede doel-actie. Zo kregen we een uitnodiging voor een dansavond in de aula van de Hoêreskool, hier in Montagu. Sanja ging er met onze buurvrouw en nog enkele andere dames een kijkje nemen. Trekpleisters waren de broertjes November uit het township Zolani. Zij kunnen fantastisch dansen. Zo goed zelfs, dat ze uitgestudeerd zijn op de Dansacademie van Kaapstad. Met het opgehaalde geld kan nu zelfs een studiejaar betaald worden in de Verenigde Staten voor deze - van huis uit - straatarme jongens !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

vinger-ete  =  koud buffet

Genoeg is genoeg !

Dat is, wat onze Djoeke dacht, toen we zondagmiddag wilden wegrijden om in Montagu een middagconcert bij te wonen. In een onbewaakt ogenblik - toen de autodeur even open stond - sprong zij in de auto en nestelde zich op de vloer tussen de stoel en de pedalen om aan te geven, dat we wel wat ( té) vaak van huis gaan. Het kostte heel wat overredingskracht om haar uit de auto te krijgen.

                                               

Het concert werd gehouden in de achtertuin van B & B Rainbow Glen. Onze muziekleraar, Jannie van Tonder, organiseert regelmatig tuinconcerten hier in de regio, waarbij betaalbare artiesten optreden voor een plaatselijk publiek. Grote namen zijn financiëel niet haalbaar, maar de -voor ons onbekende musici- leveren vaak verrassend leuke concerten.
                                                            
Het duo David Ledbitter en Amanda Tiffin (nooit van gehoord) zong twee uur lang bekende songs in een eigen jazzy jasje. Zittend onder een grote, oude boom met een picknickmand en een fles op tafel kwamen we de tijd wel door!

                                                       

Dinsdag reden we met z'n vieren het rondje Barrydale - Tradouwpas - Bonnievale. Een toer, die we vorig jaar ook al samen deden, maar nú in omgekeerde volgorde. Het is en blijft een prachtige en indrukwekkende tocht met als eindpunt een voortreffelijke lunch op wijn-estate van Looveren in Bonnievale.

                                                 

Gisteren hebben we een tractortrip gemaakt in de Koo. (betekent "kou" in de Xosa-taal ) De Koo is een indrukwekkend natuurgebied aan de rand van Montagu met veel wijnbouw en vruchtenteelt. De tocht per tractor begon op de Protea-farm.

Veertig kijklustigen werden op een aanhanger geladen en in een twee en een half uur durende rit de berg op gesleurd. 1500 meter hoog. Op het hoogste punt, midden tussen de protea's (jammer genoeg nauwelijks in bloei) werd in een berghut een glas Muscadel (soetwyn) geschonken en daarna volgde de afdaling tot bij het beginpunt. Jammer genoeg was het in de hoogte echt Nederlands weer : mistig, regenachtig en nogal fris. Maar de tocht was een belevenis, die we zeker omstreeks september gaan overdoen, want dan bloeien er talloze protea's. En teruggekomen in Montagu was de kou snel vergeten, want het was daar al weer 26 graden !

                                              

Tenslotte:
Schapendiefstal vindt hier in Zuid-Afrika regelmatig plaats. Soms worden schapen in het veld geslacht en wordt het vlees meegenomen, maar het kan óók anders:

Een tijd geleden kwam een politieauto in de buurt van Haarlem ( bij Kaapstad)  een ambulance tegen. De agenten keerden om en volgden de ziekenauto om zo nodig assistentie te verlenen. De ambulance ging echter steeds harder rijden. Zó hard, dat de agenten het op den duur niet langer vertrouwden en de ziekenwagen tot stoppen dwongen. Groot was hun verbazing, toen ze ontdekten, dat de passagier van de ambulance een schaap bleek te zijn......met een zuurstofmasker op. Volgens de ambulancebroeders hadden ze het dier aan de kant van de weg aangetroffen. Ze vonden, dat het dier er niet erg gezond uitzag. Daarom hadden ze het maar ingeladen en aan de zuurstof gelegd. Om het naar een veearts te brengen......zeiden ze ! 

Zuid-Afrikaans woordenboek:

skaapogies maak  =  verliefd aankijken

Weer aan de slag !

Het studiejaar voor "onze"  studenten is weer begonnen en wij hadden de schone taak op ons genomen om hen weg te brengen naar hun universiteiten. Eerst heb ik dinsdag de aanstaande onderwijzeressen Belinda en Whitney naar Wellington gebracht. Na twee uur in een lange, langzaam vorderende rij gestaan te hebben, werden de meisjes eindelijk ingeschreven en met een flinke stapel verse schoolboeken in de tas konden zij naar hun onderkomens. Donderdag hebben Sanja en ik onze landbouwkundig ingenieur Alicia naar het Elsenburg-college in Stellenbosch gebracht. Deze universiteit ligt werkelijk schitterend tussen monumentale bomen en even monumentale, Kaap-Hollandse rietdakgebouwen. Hier moet studeren wel een plezierige bezigheid zijn ! Alicia is eigenlijk al afgestudeerd als landbouwkundig ingenieur, maar voor haar praktijkjaar moet zij nog wél ingeschreven staan bij de universiteit, waar zij vier jaar lang de colleges volgde.

                                         

Wij hebben daarna samen nog een wandeling gemaakt door deze studentenstad met interessante historische gebouwen, talrijke restaurantjes, pubs en een aktief studenten(uitgaans-) leven.

We ondernamen weer een motortoertocht. Samen met Wim Haisma en Toon en Rian Karsmakers reden we via Bredasdorp en het rietdekkersdorpje Elim naar Gansbaai aan de Atlantische Oceaan. De tocht ging deels over "grondpaaie", waar tientallen buizerds zaten op elektriciteitspalen langs de weg. Redelijk hongerig streken we neer op het terras van een (nogal voor de hand liggend ) visrestaurant.

Het was er erg druk en de keuken was klaarblijkelijk klein, want het duurde maar liefst  twee uur  vóór we op de bestelde visschotel konden aanvallen. Met zo'n 250 km achter de wielen arriveerden we veilig en stoffig terug  "by die huis".

Ons zwembad maakt momenteel overuren. Temperaturen van boven de 30 graden en gasten, die blij zijn, dat zij de Nederlandse winter konden ontvluchten. Hier geen ijzige wind, gladheid en files, maar lezen met een boek in de hand op het terras, een koel glas in de buurt en dan lekker afkoelen en opfrissen in het zwembad. Zouden zij nog wel terúg willen naar Nederland ??

Gisteren gingen we samen naar het vogelpark Birdparadise in Robertson. Maar eerst moesten we onze donderdagse plicht vervullen : de asielhonden van de SPCA in Ashton uitlaten.  

                                    

Deze kleine inspanning onzerzijds geeft de honden  noodzakelijke beweging en wat afleiding. We doen het graag. Daarna verder naar Robertson, waar we het vogelpark bezochten. Ze hebben er lekkere cappucino en dat iemand zich het gebak  goed liet smaken, is op de foto ook wél te zien.

(Klik maar eens dubbel op de foto !)

Het park beschikt over een flinke collectie grote parkieten, ara's en kaketoe's, maar rare vogels kwamen we er óók tegen !

Zuid-Afrikaans woordenboek

touwstaan  =  in een rij staan

De geschiedenis herhaalt zich....

Sanja's ouders zijn weer bij ons op bezoek. We hebben hen gistermorgen opgehaald van de luchthaven in Kaapstad en de toch écht niet kleine kofferbak van onze Toyota kon de meegebrachte bagage maar nauwelijks bevatten. En wat kwam er weer een enorme massa huisvlijt en andere waardevolle spullen te voorschijn. Prachtige gebreide en gehaakte kinderkleren, tientallen knuffelbeestjes, tassen, brillen, tandenborstels en tubes tandpasta. Te veel om op te noemen en daarom hebben we er maar een foto van gemaakt.

                                      

Heel hartelijk dank, gulle gevers. In Europa is er eigenlijk geen goed beeld van de schrijnende armoede die er hier plaatselijk nog is. (En dan is de West-Kaap nog de allerrijkste provincie van Zuid-Afrika!) Sanja kan weer heel wat kinderen in Ashbury blij maken met al deze "goeters".

De overgang van de winterse kou in Nederland naar de zomerse hitte van Zuid-Afrika is erg groot. Het is hier al enkele weken erg warm met temperaturen van 25 - 37 graden. Lekker voor Sanja's ouders en ons zwembad wordt nu toch met enige regelmaat gebruikt. Sanja probeerde zelfs onze Friese Stabij, Tesca, te laten zwemmen, maar daar dacht Tesca toch anders over.

Onder zwaar protest en niet verder dan haar buik deed ze twee stappen in het bad, waarna zij de rest van de dag Sanja met een vernietigende blik aankeek en met een grote boog om haar heen liep!

Het nieuwe schooljaar is hier vorige week al begonnen voor de lagere en middelbare school. De Hogescholen en Universiteiten beginnen komende week.( Nog niet overal al te serieus: in Stellenbosch werden alle vierdejaars-studenten kaal geschoren in het kader van een ludieke jaaropening.)

Wij hebben heel wat moeten bespreken en moeten regelen om de  Nieuwe Horizon-studenten  weer een jaar te kunnen laten studeren. Twee studenten, Belinda en Edrich, beginnen aanstaande maandag aan hun laatste (4e) jaar Onderwijs en twee andere jongelui, Chanville en Whitney, zitten in het tweede jaar Onderwijs. Vorige week waren zij allen bij ons op bezoek, samen met hun mentor, dominee Reggie Boesak, maar aanstaande maandag wordt het serieus en begint het  "harde" studentenleven!

Tenslotte: Ons huis en onze tuin leken de voorbije periode wel een dierentuin. Allereerst woonde er een slang in de achtertuin, een paar dagen geleden fladderde er tot 2 keer een vleermuis door de woonkamer, zat er een jonge duif in de eetkamer, eergisteren zat er een enorm dikke "padda" in ons bad, zitten er elke avond minstens drie kikkers in ons zwembad, liep er een grote opwinding bij onze honden veroorzakende schildpad op de oprit en onze hond Tesca heeft al enige tijd bezoek van een paar hardnekkige vlooien !

Zuid-Afrikaans woordenboek:

'n blaaskans  =  een rustpauze

In mijn volgend leven......................

word ik rietdekker !

Zo lang ik me kan herinneren, heb ik met grote interesse gekeken naar huizen met rieten daken. Tijdens diverse vakanties in Engeland zag ik talloze kunstwerken op rietdekgebied. Het is dan ook niet zo verwonderlijk, dat wij hier in Zuid-Afrika een huis met een rieten dak gekocht hebben.
                                  

Máár ........ een rieten dak vraagt wél wat meer onderhoud dan een pannendak of - wat hier veelvuldig toegepast wordt -  een golfplatendak. Na de regenrijke winterperiode begint ons dak flink op te drogen en ontstaan er  "kraken", openingen die weer netjes opgevuld moeten worden. Frank Booysen, onze rietdekker, is met drie helpers druk in de weer om ons "rietdak" weer wind- en waterproof te maken. En het oog wil óók wat: om er weer een mooi dak van te maken.

 Tijdens een studiedag, ruim 10 jaar geleden, kwam een ( Belgische) psychologe tot de verrassende conclusie, dat ik ( na 33 jaar in het onderwijs gewerkt te hebben) nooit in het onderwijs terecht had moeten komen. "Gij had nie in't onderwijs moeten komen. "Gij zijt ne vrije jongen!". Wat ik dan wél had moeten worden, wist zij niet en ik óók niet. Maar nú weet ik het............ Rietdekker !

Dinsdag maakten we een toertocht naar Matjiesfontein. Een plaatsje van helemaal niks, maar wel  héél bijzonder! Meer dan 300 jaar geleden was het een Khoikhoi-nederzetting, maar het kreeg pas betekenis toen in 1883 de Schot Jimmy Logan zich er vestigde. Logan was longpatiënt, maar genas door de droge en schone lucht van de Karoo. Hij ontwikkelde Matjiesfontein in een Health and holiday-resort voor rijke en beroemde personen, waaronder Cecil Rhodes en de Sultan van Zanzibar. Na Jimmy's dood in 1920 kwam Matjiesfontein sterk in verval. In 1968 kocht David Rawdon het hele dorp en twee jaar later werd Hotel Milner geopend.
                                   
 Nú is het een interessant monument wat nog de Victoriaanse sfeer ademt van weleer. Prachtige monumentale panden zijn verder het Postkantoor, het Politiebureau, de kerk, de Rechtbank, het Transportmuseum en het station. In de kelders van het station is een heel leuk museum ondergebracht volgepakt met oude meubels, gereedschappen, kleding, 'n apotheek. Te veel om op te noemen, maar je kijkt je ogen uit. Vermeldenswaard is verder nog de Engelse dubbeldekkerbus, waarmee een toer door het hele dorp (drie straatjes!) gedaan kan worden. Het in- en uitstappen van de passagiers kost méér tijd dan de hele rit. (echt maar tien minuten !!)

Tenslotte: Er wordt veel geklaagd over de service-verlening (dienslewering) door openbare instellingen. Op 18 december hebben we de aanvraagformulieren om een Verklaring omtrent Gedrag te krijgen aangetekend opgestuurd naar Pretoria. Toen Sanja gisteren navraag deed bij het Departement van Polisie in Pretoria, kreeg zij te horen, dat onze post er niet was. Dus Sanja boos in Montagu naar het postkantoor. Wat bleek: Onze post lag al van 28 december op het postkantoor in Pretoria. Maar het Politiekantoor had de post nog  helemaal niet opgehaald!

Zuid-Afrikaans Woordenboek:

sweetweerder  =  aftershave