"Het recht in eigen hand"

Er is landelijk al een paar weken veel aandacht voor een ernstig voorval in Kaapstad. Op 28 mei reed taxichauffeur Abongile Mafalala met enkele passagiers in Parkwood, een kleurlingenwijk van Kaapstad. Op Facebook was op dat moment een melding gedaan van het kidnappen van een kind. Een bericht, dat later fake news bleek te zijn. Bij een halteplaats sprongen drie mannen uit de taxi en werden bedreigd door de aanwezige menigte. Maar zij beschuldigden de chauffeur van het kidnappen van een kind en verlieten toen snel het toneel. De groep mensen bij de halte ontstak in grote woede en keerde zich tegen de onschuldige chauffeur. Hij werd gestenigd, geslagen met schoppen en gestoken met messen tot hij dood was. Daarna werd het lichaam en de taxi in brand gestoken. Toen de politie arriveerde werd snel duidelijk, dat de drie gevluchte mannen de oorzaak waren. Twee waren al verdwenen. Eén kon aangehouden worden. Via filmbeelden konden daarna elf daders van de moord - waaronder een 15 jarige - aangehouden worden. Op 23 juni staan zij terecht voor moord. Er blijkt via massamedia als Facebook en Twitter veel fake news in de wereld te zijn. Soms zonder grote gevolgen, maar het betreurenswaardige voorval in Parkwood toont aan hoe ernstig de gevolgen kunnen zijn en ze kunnen leiden tot dodelijk geweld door mensen die het recht in eigen hand menen te moeten nemen !

Het pad van een Zuid-Afrikaanse motorrijder gaat niet altijd over rozen. Ik reed in Nederland vanaf 1968 tot 2011 een flink aantal motoren en moest die regelmatig voor servicebeurten naar een motorzaak brengen. Dat gebeurde altijd dichtbij. Meestal was dat zelfs in onze woonplaats Helmond. Even rijden naar "Van de Pol Motoren" in de Wolfstraat en dan te voet een kwartiertje terug lopen. Hier in Zuid-Afrika ligt dat heel anders. Het land is ontzettend groot en het aantal motorzaken is heel erg klein en die er zijn bevinden zich niet naast de deur en zeker niet op loopafstand. Mijn huidige twee motoren moeten voor servicebeurten beide meestal één keer per jaar  naar de dealer. Ik kan daarbij kiezen: "Ga ik naar Kaapstad (200 km enkele reis) of wordt het Johannesburg (1500 km enkele reis) ?" Geen moeilijke keuze natuurlijk maar in beide gevallen ver van huis. Ik loop heel graag langere afstanden, maar dit gaat toch iets te ver. 

Vorige week was de Triumph aan de beurt, maar toen had ik een extra probleem. Na mijn prostaat-operatie mag ik minimaal vier weken niet motorrijden. Er zat niets anders op dan het inschakelen van een koerier die mijn motor in Montagu ophaalt en daarna aflevert in Kaapstad. Ik ben blijkbaar niet de enige die gebruik maakt van deze manier, want het bedrijf had het dermate druk, dat zij op zondag (!) mijn Triumph kwamen ophalen. Hoe mijn motor na de servicebeurt weer terugkomt in Montagu, weet ik nog niet, maar omdat er enkele onderdelen niet op voorraad zijn, zal het wel een paar weken gaan duren. Dan ben ik waarschijnlijk zelf wel weer in staat om de motor op te halen. Wandelen naar Kaapstad zie ik niet zitten, maar hopelijk krijg ik wel een lift van Sanja. Dan kan zij - samen met vriendin Yvonne - lekker een dagje shoppen in één (of meer) van de grote shopping-malls van Kaapstad. Servicebeurten blijven hier in Zuid-Afrika een moeilijke zaak. Gelukkig fiets ik niet, want er is zelfs niet eens een fietsenzaak in de nabijheid !

Tenslotte:

Op 9 juni hadden we weer een verjaardag te vieren. Samen met zes Nederlandse vrienden heeft Sanja dat gewoon thuis gevierd met koffie en monchou-taart en daarna erwtensoep met roggenbrood. Alles was lekker, maar met name de soep werd door de gasten zeer op prijs gesteld. Het is hier per slot van rekening winter en als er dan ook nog  een Nederlandse rookworst in de winterse soep zit, is het helemaal feest. Samen hebben wij haar verjaardag nog eens dunnetjes overgedaan met een heerlijke lunch in de fraaie tuin van wijnbedrijf Van Loveren !                                                                               

Afrikaans woordenboek:

'n woefkardoes  =  een doggybag

" Mooiste dorp "

Elk jaar organiseert omroeporganisatie Kwêla een "Mooiste Dorp van Zuid-Afrika" competitie. Iedere provincie selecteert drie finalisten die tegen elkaar uitkomen en de winnaar gaat naar de landelijke finale waar het allermooiste dorp van Zuid-Afrika gekozen wordt. In onze provincie West-Kaap waren Stellenbosch, Rawsonville en Montagu de finalisten en werd uiteindelijk Montagu uitgeroepen tot "Mooiste Dorp van de West-Kaap". In de week van 17 - 22 juli komen de 8 provinciale winnaars (+ de winnaar van Namibië) uit tegen elkaar om de landelijke winnaar te bepalen. Op 31 juli volgt dan de bekendmaking van de algehele winnaar. Montagu is een mooi dorp onder andere vanwege het grote aantal monumentale woningen en zakelijke gebouwen en ook door de fraaie ligging in een dal tussen de imponerende bergen. 

Maar eerder wees ik al op de steeds toenemende vervuiling door mensen die in de  omringende bergen en bossen hun vuilnis dumpen en overnachtingsplekken maken met allerlei soorten van afval: hout, plastic, karton en doek. Verder liggen er plastic flessen, kleding, condooms en uitwerpselen. Gelukkig zijn er een paar organisaties waarvan de leden geheel vrijwillig schoonmaakacties houden. Als dat niet regelmatig gedaan wordt, zal Montagu niet meer uitgeroepen worden tot "Mooiste Dorp"!

Dat de postbezorging in Zuid-Afrika al jarenlang een groot probleem is, heb ik al meerdere keren gemeld. Post uit Nederland bijvoorbeeld bleef gemakkelijk drie of meer maanden onderweg of kwam zelfs helemaal niet aan. Er circuleerden beelden op internet van grote opslagruimten met tot de plafonds volgestouwde pakken, pakketjes en brieven die niet bij de ontvangers aangekomen waren. Het bedrijf werd bovendien enorm gehinderd door maandenlange stakingen. Uiteindelijk kon het zo niet langer. Koeriersbedrijven voeren er wel bij, want de klanten keerden massaal het postbedrijf de rug toe. Nu probeert het staatsbedrijf de bezorging van een deel van de pakketpost in handen te  krijgen door het alleenrecht op te eisen om pakjes en brieven tot één kilo uitsluitend door het postbedrijf te laten bezorgen. De internetbedrijven staan op de achterste benen, want zij verwachten enorme aantallen klachten en vrezen grote ontevredenheid bij hun klanten. Of het verzoek van het postbedrijf gehonoreerd gaat worden, is nog maar de vraag. De minister moet nog een beslissing nemen.

Nu blijkt slechte postbezorging niet alleen maar in Zuid-Afrika te bestaan. Een Spaanse postbode hield in 2012 en 2013 ruim 20.000 poststukken achter. Men kwam daar achter toen de postbode zijn huis verkocht had en de nieuwe eigenaar een verbouwing startte en de opgeslagen post ontdekte in een kelder van het huis. Of de 10 jaar oude post alsnog bezorgd gaat worden, is nog niet bekend !

Tenslotte:

De Zuidelijk Afrikaanse nieuwssite Daily Maverick kwam met nieuws waar de olifanten erg blij mee zijn. Groot-Brittannië heeft uiteindelijk ook besloten om geen ivoor meer te exporteren. Daar heeft men wel erg lang over moeten denken voor de beslissing genomen werd, want al in 2010 hebben milieu-organisaties  met klem verzocht om te stoppen met de olifantenjacht. Het aantal bos-olifanten is de laatste 30 jaar met 86 % afgenomen en savanne-olifanten zijn er sinds 50 jaar geleden 60 % minder. In 2015 stopten de Verenigde Staten en China, destijds de grootste afnemers van ivoor al en het feit dat de Britten nu ook overstag gaan, is een grote stap in de goede richting. Een richting waar echter niet alle landen blij mee zijn. Zimbabwe, Tanzania, Botswana, Namibië en Zambia laten de jacht op olifanten en de handel in ivoren slagtanden toe en zitten nu met grote voorraden ivoor waar weinig afnemers meer voor zijn. Maar dat zal de olifanten een zorg zijn !  

 Afrikaans woordenboek:

Wittande lag  =  zeer tevreden zijn

" Flodderbonen "

In Montagu wonen aardig wat Nederlanders, maar in Swellendam nog heel wat meer. Al die Nederlanders denken regelmatig met smart aan Nederlandse producten, die hier niet of moeilijk (in Kaapstad) te verkrijgen zijn. De Spar in Swellendam zag daar wel brood in en richtte een hoekje van de supermarkt in met Nederlandse en Duitse producten. Natuurlijk waren die duur. Importkosten en belasting zorgden voor prijzen die dubbel zo hoog waren dan in Nederland, maar met onze pensioenen in euro's kon men zich die luxe wel eens een keertje permitteren. De Spar-supermarkt in Montagu dacht: "Dat kunnen wij ook" en sinds een maand is er ook zo'n Nederlandse hoek in ons dorp. Rinse appelstroop, Venz hagelslag, Unox rookworst, Heinz sandwichspread, Bolletje eierbeschuit met bijbehorende De Ruyter muisjes, Venco drop, stroopwafels, appelmoes en tuinbonen van Hak, het is er allemaal. Of beter gezegd: het was er allemaal, want na enkele dagen was het hoekje zo goed als leeg. De Nederlanders waren aan het hamsteren geslagen. Toen ik hoorde dat er tuinbonen te koop waren, ging ik toch ook maar eens kijken, maar de tuinbonen waren al verdwenen net als de appelmoes en de hagelslag en bijna al het andere lekkers uit Nederland. Dat de tuinbonen uitverkocht waren, betreurde ik nog het meest. Sanja ziet geen brood in tuinbonen en dus komen die niet vaak bij ons op tafel. Ik herinner me nog goed, dat wij vroeger de grote bonen moesten "doppen". Je kneep op de omhullende schil waarna die open barstte en je de tuinbonen eruit kon halen. Flodderbonen werden ze bij ons genoemd. Niet ieders lievelingsgroente, maar ik lustte ze graag. Om mij een plezier te doen kocht Sanja zo'n potje van Hak en kreeg ik na jaren weer eens tuinbonen te eten. Toen ik vorige week voor iets anders bij de Spar binnen liep, zag ik dat de lege schappen al weer aangevuld waren. Er stonden wel tien potjes tuinbonen. Ik heb me ingehouden en heb er maar twee meegenomen. Wie had er gedacht, dat ik nog ooit flodderbonen zou hamsteren !

Na Wereld Bijen Dag op 20 mei klonk er op 21 en 22 mei ook een gezoem maar nu vele malen harder op het vliegveld van Robertson. Geen bijen, maar radiografisch bestuurde vliegtuigen en helicopters. De jaarlijkse Fly-in kon twee jaar vanwege Covid geen doorgang vinden, maar dit jaar eindelijk weer wel. Sinds we ons hier in 2011 vestigden heb ik bijna alle fly-ins bijgewoond en waren het in de beginjaren nog veelal kleine toestelletjes, nu constateer ik dat de toestellen en de noodzakelijke andere attributen steeds groter en professioneler worden. Prachtige en peperdure op schaal nagebouwde straaljagers zie ik steeds meer. Ook is te zien hoe professioneel deze hobby geworden is. In de aanhangers is alles compleet ingericht als werkplaats, want er wordt me wat af gesleuteld bij dit  tijdverdrijf. 

Op een vraag van een interviewer wat er nu zo leuk was aan deze hobby antwoordde één van die hobbyisten: " Vijf avonden sleutelen om tijdens een show in het weekend een half uur te vliegen !

Tenslotte:

De Gazette had vorige week weer een interessant Afrikaans woord gevonden in het Woordeboek vir Afrikaanse Taal: Een sofapokkel of ook wel sofapatat is: Iemand wat luierig is en vir lang tye op 'n rusbank lê om TV te kyk en wat dikwels oorgewig is vanweë kos wat te gereeld ingeneem word en 'n gebrek aan oefening het !"

Afrikaans woordenboek:

'n vliegtuigie met radiobeheer  =  een radiografisch bestuurd vliegtuig

" Rijen, rijen, rijen ! "

 Nee, deze keer niet "Rijen, rijen, rijen in mijn wagentje", maar lange rijen wachtenden bij kantoren van Home Affairs (Binnenlandse zaken). Hoge ambtenaren van het Departement van Home Affairs hebben een boekje open gedaan over de gigantische problemen die er zijn bij de landelijk ruim 450 kantoren van dit departement. De problemen zijn drievoudig: Te weinig personeel. Te weinig geld en een hopeloos functionerend internetsysteem. Er zijn 9.025 personele vacatures waarvoor geen geld beschikbaar is. In het boekjaar 2020/2021 was er 8 miljard Rand beschikbaar. Dat was 750 miljoen Rand minder dan het boekjaar daarvoor. Voor nieuw aan te nemen personeel was er daardoor geen geld. Aanvragers van paspoorten, rijbewijzen, ID's (Identificatie Documenten) en verblijfsvergunningen staan bij de kantoren al om 06.30 uur 's ochtends in rijen van wel 100 meter lang. Slechts 80 aanvragen kunnen er per dag (per kantoor) afgehandeld worden en wie niet aan de beurt kwam , mag het morgen opnieuw proberen. De personen die zo gelukkig zijn om wél binnen te komen, krijgen vaak te maken met computer- en/of elektriciteitsstoringen, waardoor niet of met flinke vertragingen geadministreerd kan worden. Een poging om personeel ook op zaterdagen te laten werken, werd door de vakbond getorpedeerd. Toch zijn er enkelingen die letterlijk munt slaan uit deze ellende. 

Handige jongens staan met plastic stoelen klaar, die ze voor 5 Rand per dag verhuren en werkelozen fungeren als stand-in door vroeg in de rij te gaan staan om later op de dag hun plek tussen de wachtenden voor 100 Rand te verkopen.

Minister Aaron Motsoaledi, werd door het Parlement gevraagd om openheid van zaken te geven over de immense problemen bij zijn departement en hij kon slechts erkennen dat er weliswaar grote problemen zijn, maar dat er wel gewerkt wordt aan verbeteringen. Een schrale troost voor de meer dan 400.000 mensen - waaronder mijn persoon - die al jaren wachten. Je zou er moedeloos van worden. Of ik ooit een ID zal krijgen, is twijfelachtig en mocht dit over vele jaren tóch gebeuren, dan is het maar de vraag of ik zelf nog weet wie ik ben. Veel nut zal het document dan voor mij niet meer hebben !

Op 20 mei was het "Wereld Bijen Dag". Het is een internationale dag om de rol van bijen en andere bestuivers voor het ecosysteem te vieren. De lidstaten van de Verenigde Naties hebben in december 2017 het voorstel van Slovenië om 20 mei uit te roepen tot Wereld Bijen Dag aangenomen. Ik dacht in eerste instantie, dat ze voor 20 mei gekozen hadden omdat 19 mei al mijn feestdag is, maar er bleek tóch een andere reden te zijn: 20 Mei is namelijk de geboortedag van de in 1734 geboren Sloveen Anton Jansâ. Hij is bekend als groot pionier, die baanbrekend onderzoek verrichtte in de imkerij en de eerste imker-leraar werd op de bijenschool in Wenen. Overal langs de wegen zie je bijenkasten en er zijn wel 10.000 imkers. Men schat dat er  zo'n 170.000 bijenkolonies zijn. Per jaar produceert Slovenië gemiddeld 2500 ton honing !  

Tenslotte:
                                          

Mijn verjaardag op 19 mei kon na twee jaar weer eens gevierd worden met gasten. Door de pandemie gingen de twee voorgaande verjaardagen wel door, maar konden slechts in heel kleine kring gevierd worden. We hebben even getwijfeld hoe we het dit jaar zouden aanpakken. 's Morgens uitnodigen voor koffie met gebak of 's middags om vijf uur op de borrel. Uiteindelijk hebben we de gasten 's middags uitgenodigd en ze na de borrel ook nog een etentje aangeboden. Om niet te veel tijd in de keuken door te moeten brengen, hebben we pizza's gehaald bij Piccolo Tesoro, een prima Italiaans restaurant hier in het dorp. Precies op de afgesproken tijd stonden de dozen klaar en er is met smaak en flink gegeten. Er bleef nog een restje over en dat werd de volgende dag nog door ons tweeën verorberd. Vuurwerk is er in Zuid-Afrika nauwelijks voorhanden, maar Sanja brengt altijd wat mee wanneer zij naar Nederland geweest is. Zo kwam er een spetterend einde aan mijn verjaardag !

Afrikaans woordenboek:

Op die ashoop wees  =  moedeloos zijn

" Titus Brandsma "

In Nederland was er grote aandacht voor de heiligverklaring van Titus Brandsma. Hij werd pater en trad op 17 jarige leeftijd in in een Karmelietenklooster. Later werd hij ook hoogleraar en publicist. Sterk maatschappelijk betrokken was hij bij de Katholieke Kerk, het onderwijs en de journalistiek. In het verleden - met name in het Katholieke zuiden - kregen scholen, ziekenhuizen, bejaardenoorden namen van heiligen. Op 45 plaatsen (kerken, scholen, straten) in Nederland kwam zijn naam. 

In Nijmegen staat de Titus Brandsme Gedachteniskerk. Hij verzette zich tegen de Nationaal Socialistische inmenging in de pers. Toen in 1941 de NSB  advertenties wilde plaatsen in kranten reageerde Titus Brandsma hierop en riep op om dat te weigeren. Daarop werd hij gearresteerd en via de gevangenissen in Scheveningen, Amersfoort en Kleve afgevoerd naar Dachau en stierf daar verzwakt door de barre omstandigheden via een dodelijke injectie op 26 juli 1942. Zijn heldhaftige houding in de gevangenissen speelde ook een rol in de heiligverklaring. Door de pers werd hij gezien als voorvechter van de persvrijheid en werd benoemd tot beschermheilige van de journalistiek. Nederlandse en buitenlandse journalisten stuurden een brief naar Paus Franciscus met een verzoek tot heiligverklaring. Op 15 mei voldeed de Paus aan het verzoek. Vroeger kon iemand heilig verklaard worden wanneer hij of zij "een wonder" gedaan had. Over de echtheid daarvan zijn altijd twijfels geweest. Tegenwoordig kunnen personen die "voorbeeldig leven"  heilig verklaard worden. 

Voor mij persoonlijk is de naam Titus Brandsma vooral verbonden aan de Helmondse lagere school waar ik van 1972 tot 1990 als onderwijzer mijn loopbaan begon. Door een fusie verdween jammer genoeg de naam Titus Brandsmaschool en werd dat basisschool De Roek. Tegenwoordig vernoemt men scholen zelden of nooit meer naar heiligen ! 

De winterschilder staat voor de (garage) deur. Ons groot, oud huis zorgt elk jaar voor nogal wat schilderwerk. Dat werk dient hier in de herfst-winterperiode te gebeuren, want de zomermaanden met temperaturen tot wel 40 graden maken schilderen onmogelijk. Al het werk doe ik zelf ook al ben ik geen echte vakman. Een plaatselijke "verver" inhuren kost hier geen vermogen, maar de kwaliteit van hun werk is op z'n zachtst gezegd héél matig. Schuurpapier "kennen ze niet" en naast het houtwerk krijgen ook delen van de ruiten meestal een verfbeurt. De wintermaanden hier zijn eind mei-juni-juli en temperaturen onder nul komen hier zelden voor. Het moet lukken om in deze periode al het buitenwerk gedaan te krijgen en dan is het volgend jaar de binnenkant aan de beurt !

Tenslotte:

Het artikeltje over Lana Burger, het meisje dat eigen woordjes bedenkt, leidde bij mijn schoonmoeder tot herinneringen van zo'n 60 jaar geleden. Kleuter Sanja bleek ook meerdere bijzondere woorden bedacht te hebben: Een lepeltje werd een "leppimetje". De zin "Lees je Bijbel, bidt elke dag" veranderde zij in "Liesje Bijbel bidt elke dag". Te kleine schoenen werd "hoene au" en Saja poenie" betekende: Sanja hoeft niet !

Afrikaans woordenboek:

Uit die verf wees  =  volmaakt zijn

"Koudsérig"

De vakantietrip van Sanja en Hanneke zit er al weer op. Ze kunnen met tevredenheid terug zien op de bezienswaardigheden. Allereerst was daar het verblijf in Oudtshoorn en omgeving met een bezoek aan een struisvogelfarm. Normaliter zie je daar ontelbare beesten, maar helaas voor de gasten was het nu slachttijd en dan verandert een flink deel van deze bijzondere langpoters in struisvogelbiefstukken. 

Verder was er een interessant kijkje onder de grond bij de Cango Caves druipsteengrotten. Het Addo Elephant Park is ook altijd een succes met ook nu weer een formidabel aantal olifanten, maar ook redelijk wat ander wild. 

Knysna viel enigszins tegen. Door Covid bleken tientallen shops (voor goed?) gesloten te zijn als gevolg van de al twee jaar wegblijvende toeristen. Ook de zaterdagmarkt in Sedgefield bleek vanwege de pandemie kleiner dan bij eerdere gelegenheden. De zon scheen bijna alle dagen, dus klachten over het weer waren er niet. Al met al was het voor de dames toch wel een plezierige en ontspannende periode. 

Hanneke is met meer dan volle koffers en een hoofd vol herinneringen al weer naar huis, maar komt naar eigen zeggen beslist nog terug naar Zuid-Afrika !

Montagu heeft al meerdere keren de titel van mooiste dorp van de West-Kaap gewonnen, maar er komen helaas ook steeds meer plekken waar je geen prijs mee wint. Op heel wat plaatsen treffen we tijdens onze wandelactiviteiten huisvuil aan. Achter gelaten na een picknick of zomaar weggegooid langs de wegen en in de bossen. Genieten van de natuur rond ons dorp is natuurlijk prima, maar je rommel opruimen is voor een aantal mensen blijkbaar teveel moeite en als ouders dit hun kinderen niet leren, verandert er niets. Leden van meerdere organisaties trekken er welhaast maandelijks op uit om dit vuilnis op te ruimen. Wij leveren ook een bijdrage door met zakken gewapend de bossen achter onze wijk in te gaan om de door dakloze zwervers achter gelaten rommel op te ruimen !

Tenslotte:

Ik schreef al eerder over "WAT", het Woordeboek van die Afrikaanse Taal. Mensen worden door directeur Dr. Willem Botha uitgedaagd om nieuwe Afrikaanse woorden te bedenken. Lalie Burger, een 7 jarig meisje uit Upington heeft een certificaat van de WAT gekregen voor haar woord "koudsérig", wat zij bedacht had toen haar opa naar Lalie's mening nogal huiverig was om in het nogal frisse water van hun zwembad te gaan. "Komaan Oupa, moenie so koudsérig wees nie. Kom swem", het sy gesê, bedoelende hy moenie so koulik en kleinsérig wees nie." Volgens haar vader Henco en moeder Tallie Burger bedenkt Lalie wel vaker haar eigen woorden en haar moeder gaat een lijst samenstellen van Lalie's bijzondere woorden. Van zulke berichten wordt een mens een beetje vrolijk. Graag meer van dit soort nieuws !

Afrikaans woordenboek:

Dit sal gebeur as die hoenders tande kry  =  dit zal nooit gebeuren

" Muizenissen "

Onze huishulp Lena meldde twee weken geleden, dat er een dode muis lag te stinken in ons woonstel. Ze heeft het kadaver verwijderd en een spuitbus met luchtverfrisser (lavendelgeur) zorgde voor "schone lucht". Maar daarmee waren onze muizenissen nog niet voorbij. Onze hond Tinka is al enige dagen niet weg te slaan uit onze garage. Ze heeft al enkele dozen verschoven, ze zelfs ondersteboven gegooid en sinds een dag of drie heeft zij grote belangstelling voor onze grasmachine. Die belangstelling en haar nogal vreemde gedrag heeft alles te maken met een muis. Er huist een zogenaamde grasmuis (geslacht Lemniscomys) in onze garage. 

De grasmuis, die heel  gemakkelijk te herkennen is aan de lengtestrepen over het lijf, komt in veel landen en ook in heel Zuid-Afrika voor. Waarschijnlijk zoekt "onze muis"  een comfortabel plekje vanwege de naderende winter. Of er wordt een nest gemaakt om voor nageslacht te zorgen. Over het geslacht weet ik nog niets, maar volgens gegevens die ik op internet vond, is bij een mannetje de afstand tussen anus en plasopening twee keer zo groot als bij een vrouwtje. (Of er ook gender-neutrale muizen zijn, is me niet bekend). Mocht ik (of onze hond) de muis te pakken krijgen, dan zal ik geslachtsonderzoek doen, maar dan moet ik wel twee muizen met verschillende anus-plasopeningen onder ogen krijgen. Ik doe mijn best en zal jullie te zijner tijd volledig op de hoogte houden !

We hebben Hanneke, een Nederlandse vriendin van Sanja op bezoek en na een week van genieten in de zon vonden zij het tijd om er samen op uit te trekken. De keuze viel op een deel van de aantrekkelijke Tuinroute. Maandag vertrokken zij met als eerste bestemming Oudtshoorn. Na een reis van 300 kilometer bereikten zij hun onderkomen: een struisvogelfarm. De eigenaar zelf gaf hen een uitgebreide rondleiding met veel informatie over deze "rare vogels". Al in 1820 waren er mensen bezig met deze beesten, maar het betrof uitsluitend wilde struisvogels en het gebeurde op kleine schaal. Ene meneer Douglas was de eerste die zich in 1867 beroepsmatig bezig hield met struisvogelteelt. 

In eerste instantie was het verenpakket van deze dieren het belangrijkste product. De veren bleken zeer gewild en daardoor duur. Wat prijs betreft kwamen de veren na goud en diamanten. Geen wonder dat de boeren kapitale villa's gingen bouwen en veel van die monumentale panden zijn op de dag van vandaag nog steeds te zien in de wijde omgeving van Oudtshoorn. De bloeiperiode kwam tot stilstand ten tijde van de Tweede Wereldoorlog en daarna zette het verval verder in. In 1950 kwam er het eerste slachthuis en dat leidde in korte tijd tot wereldwijde export van het struisvogelvlees. Op dit moment gaat het weer uitstekend met de struisvogelindustrie, die leidde tot producten als: struisvogelvlees, eieren, veren, hondenvoeding, cosmetica en souvenirs. 

Oudtshoorn is nog steeds verreweg het grootste centrum van de struisvogelindustrie in Zuid-Afrika en zelfs wereldleider op het gebied van export van struisvogelproducten ! 

Tenslotte:

Ik schreef al vaker over overeenkomsten tussen de Nederlandse taal en het Afrikaans. Maar er zijn ook nogal wat verschillen in betekenis en die leiden regelmatig tot misverstanden en vaak tot humoristische situaties.

Eén zo'n grappige situatie maakte een vriendin van Sanja jaren geleden mee: 

Deze Nederlandse vrouw wilde haar Zuid-Afrikaanse rijbewijs halen. In korte tijd slaagde zij voor het theorie-examen, maar zakte voor het praktisch gedeelte. Teleurgesteld vroeg zij de  examinator wat zij dan toch verkeerd gedaan had. De man antwoordde: " Jy is nie geslaag nie, want jy het wydbeens gery."  De vrouw was zich niet bewust van dat feit en schaamde zich diep tot zij dit vertelde aan een Afrikaner. Die vertelde haar: "Wydbeens gery beteken, dat jy met twee wiele oor die streep in die middel van die weg gery het." Het is kort daarna gelukkig toch goed gekomen, want de tweede keer is zij geslaagd zonder wydbeens gereden te hebben !😃

      Afrikaans woordenboek:

middelmannetjie  =  middenberm tussen twee weghelften