" Genoeg is soms méér dan genoeg "

Genoeg kan soms zelfs wel eens iets te véél zijn. In de 13 jaar dat we hier nu wonen, hebben we successievelijk alle delen van onze tuin flink onderhanden genomen. Eén deel is echter nog niet aan de beurt geweest. Meer dan 30 jaar is er aan deze border in de achtertuin geen groot onderhoud gepleegd en dat is te merken, want de grond is letterlijk en figuurlijk "kei-hard". Tuinwerk met een schop, riek of schoffel kun je wel vergeten. Een pikhouweel is het enige gereedschap om hier grondwerk te kunnen verrichten. Geen wonder dat nogal wat planten niet veel meer doen dan overleven en zelfs dat niet altijd, want menige plant of struik heeft in die jaren het loodje gelegd. Toch zijn er ook die het goed - ja zelfs té goed - doen: namelijk de palmbomen en de talrijke yucca's. Tijd om deze verwaarloosde border nu eens goed aan te pakken. Onze vaste "landscaper", Peter Sinovich, gaat over een paar weken aan het werk, maar vooraf moesten er een joekel van een palmboom, een conifeer en een hele grote yucca verwijderd worden. 

Dat gebeurde woensdag. Twee Kaapse werkers hadden in korte tijd het zaagwerk verricht, maar met het verwijderen van de wortels en het afvoeren van alle rommel zijn ze de hele verdere dag bezig geweest. Eigenlijk is bomen verwijderen tegen de principes van deze tijd, maar soms passen de principes even niet en nu heb ik een keer gekozen voor een ander principe !

Het is al jaren Sanja's wens om meer bloeiende planten en daardoor veel meer kleur in dit deel van de achtertuin te hebben en dat zal nu gaan gebeuren. Mijn droom om een fraaie Engelse planten- en bloementuin in te richten, zal het helaas niet kunnen worden. Daar leent het klimaat en de bodemgesteldheid zich hier niet voor, maar met flink wat kleur zijn we beiden al heel tevreden ! 

Verjaardagen zijn normaal gesproken niets bijzonders en gaan zonder grote aandacht voorbij. Maar er zijn ook verjaardagen, die speciale aandacht verdienen. Bijvoorbeeld 4 jaar, de leeftijd dat je naar school ging. of 21 want dan mocht je je in mijn tijd volwassen noemen. Zeker ook wanneer iemand 100 jaar wordt, zoals tante Jo enige jaren geleden. Naar school gaan wil ik niet meer en mensen die me kennen, verwachten niet, dat ik ooit helemaal volwassen zal worden. Naar de 100 streef ik wel, maar daar ben ik nog redelijk ver vanaf. 

Sinds zondag hoor ik bij de groep van 75 jarigen en val onder de groep bejaarden. Maar laten we maar spreken van "senioren". Dat klinkt iets minder oud. Om enige aandacht aan deze bereikte mijlpaal te schenken, hadden we zaterdag onze Nederlandse vrienden uitgenodigd voor een verjaardags-lunch bij restaurant Rambling' Rose en zondag - mijn echte verjaardag - kwamen alle (7) buren bij ons op bezoek. Hopelijk beleef ik nog een behoorlijk aantal verjaardagen, maar een flink feest zal er pas komen wanneer ik de 80 bereik. Mijn verwachting of in ieder geval mijn hoop, dat er op mijn verjaardag een nieuw rijbewijs als cadeautje van de Rijks Dienst voor Wegverkeer in Nuenen afgeleverd zou worden, is niet in vervulling gegaan. Misschien komt het op mijn 80ste verjaardag !

Afrikaans woordenboek:

lank-laas  =  lang geleden