"Scherven brengen kunst"

Via een plaatselijke Whats'app groep werd Sanja geattendeerd op een workshop glastechniek. Dat leek haar wel interessant en dus meldde zij zich aan. Met absoluut geen ervaring met welke vorm van werken met glas was het een verrassing wat haar te wachten stond. Samen met nog 6 andere geïnteresseerden ging zij zaterdag aan de slag. Het bleek te gaan om glasmozaïek. In tegenstelling tot de glas-in-lood techniek waarbij stukken glas met loodstrips bijeen gehouden worden, worden bij  glasmozaïek stukjes glas geknipt of gebroken en op een harde ondergrond gelijmd, waarna de voegen met voegspecie opgevuld worden. Het bleek een arbeidsintensieve bezigheid te zijn waarbij ook nog voorzichtig gewerkt moest worden, want glas blijft een gevaarlijk goedje. 

Nu wordt nog duidelijker wat een moeilijk werk het is om grote gebrandschilderde en glas-in-lood ramen te vervaardigen. Zonder ervaring kon in drie uur natuurlijk geen topresultaat verwacht worden en bij Sanja's werkstuk heb je wel enige fantasie nodig om er een vogel in te herkennen. Maar daar wordt niet om getreurd. Noem het maar een non-figuratieve papegaai. Soms sneuvelt er bij ons wel eens wat glaswerk en die scherven verdwijnen in de toekomst niet meer in de vuilnisbak, want we hebben in ons huis een paar ramen met wat barstjes. Die ramen kunnen dan vervangen worden door glaskunstwerken vervaardigd door de vrouw des huizes. De basiskennis is nu in ieder geval aanwezig. Al met al was het een interessante en inspannende bezigheid waarmee de regenachtige, koude winterochtend heel goed gevuld was !

Zondagochtend stond ik om 09.00 uur al klaar bij het toegangshek naar Kanonkop. Samen met enkele andere leden van de Mountain Meander wandelgroep ging ik de nieuw ingerichte Kanonkop-trail lopen.  Enkele actievelingen zijn een tweetal maanden bezig geweest om de overwoekerde paden vrij te maken van struiken en in de weg liggende grote stenen. Vanaf het hek gaat de route eerst naar het kanon om vandaar nogal steil de bergen op te gaan. 

Aangekomen op de top van de tweede berg volgt men het steil dalend en lastige pad in de richting van Avalon Springs. Daar eindigt momenteel de route, omdat welig tierend riet en de hoge waterstand de doorgang door de rivier voorlopig nog onmogelijk maken. Als over een paar maanden het waterpeil gedaald is, kan via de rivier terug gelopen worden naar het dorp. Dat ga ik te zijner tijd beslist doen, maar zondag eindigde onze tocht boven op de tweede bergtop, waar we pauzeerden en koffie dronken om daarna het zelfde pad terug te lopen. 

In totaal was het 6 kilometer die we in precies twee uur zuivere looptijd volbracht hadden. Na mijn knieoperatie was deze tocht de eerste waar ik - naast lopen - ook behoorlijk moest hiken. De knie hield zich gelukkig goed en dat geeft vertrouwen om in de komende tijd nog vaker lange en vooral uitdagende tochten te lopen !

Tenslotte:

Het verhaal van de Kanonkop heuvel in Montagu begint in de vroege 1820's toen boer Abraham Verreyne naar Pietersfontein kwam om daar bijen te gaan houden. Hij bracht een 8 ponder kanon mee, maar heeft daar slechts één keer mee geschoten om een dief weg te jagen. In later jaren werd het kanon naar een heuvel boven Montagu verhuisd en werd uitsluitend afgevuurd bij speciale gelegenheden. Toen de NG-kerk officieel in gebruik genomen werd, ging het schot te vroeg af  waardoor de ladende man geraakt werd en beide armen verloor. 

Boze boeren gooiden daarop het kanon van de heuvel af. In 1877 was de nieuwe weg door de Cogmanskloof gereed en probeerde men het kanon te gebruiken, maar het barstte uit elkaar vanwege roest. In 1988 hoorde de burgemeester van Montagu van een gezonken kanon voor de kust van Simon's Town. Toestemming werd verkregen om het te bergen en naar Montagu te vervoeren. Een dikke laag van roest, zout en mosselen moest eerst verwijderd worden en daarna kon het op Kanonkop geplaatst worden, waar het monument nu waakt over de vallei !

Afrikaans woordenboek:

kort vir lank  =  binnenkort