"Op hoop van zegen"

In Herman Heijerman's toneelstuk "Op Hoop van Zegen" hoopt Kniertje tegen beter weten in, dat alles uiteindelijk goed zal aflopen, maar die hoop is tevergeefs. Dat gevoel had ik vorige week ook. Na elf jaar beschik ik wel over een vaste verblijfsvergunning, maar nog steeds niet over een Identity Document (ID). Het Departement Home Affairs functioneert voor geen meter. Bij de meeste van de 420 kantoren staan dagelijks lange rijen wachtende mensen, waarvan een groot deel - na uren in de rij gestaan te hebben - niet eens het gebouw inkomt om hun aanvragen in te dienen. Op de nieuwssite Daily Maverick las ik kort geleden, dat er bij kantoren in Kaapstad en Stellenbosch weinig kans op succes is en in de kantoren van Paarl, Worcester en Robertson ben ik al zonder succes geweest. Maar schrijft de Daily Maverick: " Het kantoor te Caledon werkt goed. Geen lange rijen wachtenden. Alleen als de computers niet werken, is er een probleem." Daar wilden wij naar toe. We hebben snel weer alle benodigde papieren verzameld en gingen dinsdagochtend op vol goede moed pad. Ik had zoveel haast, dat ik vergat om twee klaargelegde pasfoto's mee te nemen. In Bonnievale (25 kilometer van Montagu) kwamen we daar achter en moesten dus weer terug. 

Maar uiteindelijk bereikten we om 11.00 uur het kantoor in Caledon, waar een twintigtal wachtenden buiten in een rij stonden. Daar werd ons verteld, dat er geen internetverbinding was. We hebben nog ongeveer een uur gewacht en zijn toen meer teleurgesteld dan kwaad weer naar huis gereden. Net zoals bij Kniertje in "Op Hoop van Zegen" was de uitkomst negatief. Het is voor mij de zoveelste keer dat ik zonder positief resultaat bij Home Affairs was. Ik vraag me steeds weer af: "Heeft het nog wel zin om te blijven proberen alle Zuid-Afrikaanse documenten in orde te krijgen?" Ik betrap mezelf erop, dat ik steeds vaker nadenk over een leven in een ander land !

Twee weken geleden schreef ik over mensen die het recht in eigen handen namen en iemand (die waarschijnlijk volkomen onschuldig was) vermoordden. Dit wordt  een Boendoehof-moord genoemd. Boendoehof is rechtspraak door een gemeenschap die het recht in eigen handen neemt. Een heel groot deel van deze moorden vindt plaats in townships. In Die Burger van 22 juni verscheen het volgende  artikel. "Daar was in die boekjaar 2021-2022 seker 227 moorde in die Wes-Kaap wat regstreeks met Boendoehof-voorvalle verbind word. Dit is 76 méér as in die vorige boekjaar." Deze gegevens staan in de statistieken van de Politie. In heel Zuid-Afrika waren er maar liefst 1.353 van deze voorvallen. De gemeenschap wordt opgeroepen voorzichtig te zijn door (fake-) nieuws te verspreiden. Dit leidt tot voorbarige conclusies met regelmatig fatale gevolgen. Mogelijk speelt ook gebrek aan vertrouwen in de politie mee om het recht maar in eigen handen te nemen. Reagan Allen, parlementslid voor Veiligheid en Politie zegt: "Dit is één van die gevaarlikste aspekte van boendoehof-moorde. Laat ons verantwoordelike en wetsgehoorsame burgers wees." !

"Wie niet horen wil, moet maar voelen." Dat is de mening van burgemeester Adams van New York. Al gedurende enkele jaren terroriseren motorfietsen, scooters en quads de stad. Open uitlaten veroorzaken een "klere-herrie" en het onbeschofte, asociale gedrag in het toch al drukke verkeer zorgt voor grote irritatie en vooral ook gevaar. Waarschuwingen en boetes bleken niet af te schrikken. Dus moesten er zwaardere maatregelen genomen worden en die zijn er ook gekomen. 

Vorige maand werden er 900 motoren in beslag genomen en een bulldozer werd ingehuurd. 

Die reed enkele rondjes over al die overlast bezorgende voertuigen, waarna de restanten afgevoerd werden naar oud-ijzer bedrijven. Deze rigoureuze actie was niet de eerste van het jaar. In januari werd al begonnen met de confiscatie. Daardoor kwam het jaartotaal tot en met juni op maar liefst tweeduizend voertuigen. Of hiermee nu de overlast verdwenen is, is niet bekend !  

Afrikaans woordenboek: 

 

voetsak !  =  opdonderen !