Maar het licht van de vuurtoren van Agulhas blijft aan.
Terwijl Nederlanders zo ongeveer depressief worden door het aanhoudend niet bepaald prettige weer, zitten wij hier in hoogzomerse omstandigheden. Al twee weken hebben we dagelijks temperaturen boven de dertig graden en afgelopen zondag haalden we zelfs de 43 graden en dan is een tocht naar zee een plezierig uitje. Sanja en vriendin Yvonne hebben sinds enkele weken de smaak van "een dagje uit" goed te pakken en na Heidelberg vorige week ging donderdag ging de trip naar Agulhas. De meest zuidelijke punt van Afrika, waar de Atlantische oceaan en de Indische oceaan bij elkaar komen.
Al kilometers voor de oceanen bereikt worden, is de opvallende vuurtoren al te zien. Cape Agulhas Lighthouse, is gebouwd in 1849. Dat was ook heel hard nodig, want de scheepvaart ontwikkelde zich snel. Het aantal zeeschepen groeide fors en schepen die vanuit Europa naar de Oost voeren, moesten om de zuidpunt van Afrika varen. Maar de twee botsende oceanen zorgden voor stormachtig weer en honderden schepen leden schipbreuk op de rotsen. Een vuurtoren was noodzakelijk. Het ontwerp is gebaseerd op de beroemde Pharos van Alexandrië. In 1966 werd de toren instabiel en moest flink verstevigd worden. Dat werd grotendeels betaald door de gemeenschap en daardoor nam het veel tijd, waardoor de toren 20 jaar buiten gebruik was. In 1988 was de versteviging klaar en kon de toren zijn dienst hervatten. In 1973 werd Cape Agulhas Lighthouse tot nationaal monument verklaard. Aan de vuurtoren is een ruimte gebouwd, die dienst doet als museum.
Sinds enige tijd is er een kilometers lang plankier langs de kust en onze dames liepen dat pad tot bij het monument. Na deze inspanning volgde een lunch in het Suidpunt Potpourrie restaurant voordat de terugreis naar Montagu aanvaard werd. Ik ben benieuwd waar de volgende trip naar toe zal gaan !
Wat het weer betreft hadden we een week van uitersten. Vrijdag 31 graden, zaterdag 35 graden en zondag zelfs 43 graden. Maandag weer 35 graden en dinsdag kregen we niet de voorspelde prettige dag met 28 graden, maar werd het "maar" 20 graden en er kwam zelfs regen, die helemaal niet voorspeld was. Nu is regen in onze nogal droge regio zeer welkom, maar dinsdag niet voor Teus, mijn wandelmaat en mijzelf. Het voornemen was om 10 kilometer te lopen in de Hoop, een buitengebied van Robertson, maar na slechts één kilometer gelopen te hebben, kregen we te maken met een flinke regenbui. 
We besloten om de onderneming af te breken en hebben snel ons vaste koffieadres Strictly Coffee bezocht. Sanja en vriendin Yvonne hadden intussen boodschappen gedaan en om 12.00 uur hadden we een gezamenlijke lunch bij onze favoriete eetplek: Van Loveren. Onze wandeling viel in het water, maar het werd toch een plezierige tijd samen. Volgende week lopen we wel weer onze langere afstand ! Tenslotte:
Woensdag gingen we met vieren op pad op onze motoren. Het zou volgens de weersvoorspelling 28 graden worden, maar dat werd lang niet gehaald op de route die we reden. Via Barrydale en de Tradouwpas bereikten we het grondpad dat voorbij Heidelberg leidde naar "Grootvadersbos", waar ons een schitterend landschap zou wachten. Helaas had het die ochtend flink geregend en de normaal stoffige weg was veranderd in een modderpad, waar één van onze rijders allerlei toeren moest uithalen om overeind te blijven. Daarop besloten we om dan maar het teerpad naar Heidelberg te nemen en dan richting Swellendam te rijden om te lunchen. Helaas begon mijn Triumph bij het bereiken van de bebouwde kom behoorlijk te zwabberen. Een onprettig gevoel wat ik nog niet zo lang geleden ook al had: Een lekke band. Langzaam rijdend bereikte ik een bandenbedrijf, maar tot mijn teleurstelling konden ze me niet helpen. Motorbanden repareerden ze niet. 
Ik werd doorgestuurd naar een collega-bedrijf. Dat wilde wel repareren, maar dan moest ik eerst bij een ander bedrijf het voorwiel laten demonteren, want dát deden zij niet. Dan maar naar het laatste bedrijf. Ook daar wilde men wel repareren, maar dan moesten we zelf het voorwiel verwijderen. Gelukkig hadden we een lid van de motocrossfamilie Karsmakers in ons groepje. Deze ex-Nederlandse crosskampioen is sleutelen gewend en ging aan de slag. Met wat hulp van één van de bandenjongens werd het wiel verwijderd. De binnenband werd gerepareerd en na de montage van het voorwiel kon de tocht voortgezet worden. Na een late lunch bereikte ik ruim twee uur later dan gepland weer ons huis. Ik begrijp nog steeds niet waarom men een motorband wel wil repareren, maar niet in staat is (of niet bereid is) om een wiel te demonteren. Zuid-Afrikaanse gewoonten blijven ons verrassen !Afrikaans woordenboek:
'n papwiel hê = een lekke band hebben
Geen opmerkingen:
Een reactie posten