Zo'n 70 jaar geleden hadden jongens niet namen als Noah, Levi, Pepijn of Finn. Meestal kreeg men een naam van vader, opa of een oom en die heetten gewoon Jan, Hendrik, Frits, Piet, Harrie of Antoon. Mijn ooms en tantes waren nogal productief op het gebied van voortplanting en van gezinnen met 10 of meer kinderen keek bijna niemand in die tijd op. Zo zijn er in mijn uitgebreide familie zes neven, die allemaal Leo heten en drie daarvan hebben ook nog de achternaam van de Sande. Eén van die drie naamgenoten is Leo van de Sande, woonachtig in Nuenen. Deze Leo werd geboren op 13 mei 1949 en kwam zes dagen eerder op deze aardkloot dan mijn persoontje. Leo leerde het traditioneel maaien en oogsten van zijn vader, die als boer aanvankelijk zonder mechanisch gereedschap moest werken. Later gebeurde dat met paard en trekker. Neef Leo raakte geïnteresseerd in landbouwmachines toen hij als 15 jarige jongeman ging helpen bij machinefabriek De Rooij in Nuenen.
Na zijn hele werkzame leven tussen landbouwmachines gezeten te hebben, wilde hij de oude technieken graag demonstreren in zijn woonplaats. Samen met een groep boeren geven zij al enkele jaren demonstraties onder de naam: De Dorsklippels. Het historisch maaien, oogsten en dorsen is ontstaan uit het bezoeken van oldtimer evenementen en festivals. Maar Leo wilde vooral zelf iets doen in plaats van alleen maar toeschouwer zijn. Het idee was geboren en al spoedig kwam er een dorskast, een McCormick zelfbinder uit 1952 en een Fiat 411R tractor. Dat er veel belangstelling voor de demonstraties is, blijkt wel uit de grote aantallen kijkers, die er elk jaar komen opdagen. De passie voor Fiat tractoren en andere landbouwmachines is altijd gebleven en intussen verzamelde hij een twintigtal oude tractoren van dit Italiaanse merk, die hij helemaal zelf heeft opgeknapt ! (op NGN200.nl stond een interview met Leo van de Sande en daar heb ik dankbaar gebruik van gemaakt in deze blog).
Definitief is deze oplossing ook niet. Daarvoor zouden duizenden nieuwe onderkomens gebouwd moeten worden en daartoe is de stad niet in staat. De toestroom van legale en illegale mensen is veel te groot en vanuit heel Zuid-Afrika houdt de trek naar de West-Kaap steeds maar aan, want de behuizingssituatie is in andere provincies nog veel slechter dan in de redelijk goed georganiseerde Kaapse provincie. Er wordt door de politiek veel beloofd, maar tot een echte oplossing (behuizing en werkgelegenheid) komt men niet. Of de wil er is, is ook maar zeer de vraag, want komt de oplossing er wel, dan ontstaat er waarschijnlijk een aanzuigende werking, die ook niet gewenst wordt ! 
Zoals ook elders in de wereld is ook in Zuid-Afrika afval een steeds groter probleem, waarvoor een oplossing bedacht moet worden. Over 125 miljoen ton praten we in dit land. Dat is gemiddeld 2 kilo afval per inwoner (60 miljoen) per dag. Momenteel wordt dat "begraven", maar niet verwerkt tot nuttig materiaal. Daar ligt volgens Chris Wiird een betere oplossing. Eén van de ideeën is volgens hem om het afval te verwerken tot brandstof. Het eindproduct wordt dan LPG-gas dat in cilinders opgeslagen kan worden. Daarmee wordt wellicht het tekort aan energie verminderd en dat is nodig, want het staatsbedrijf Eskom kan nog steeds niet voldoende elektriciteit leveren. Nu wordt de energie in Zuid-Afrika nog grotendeels gewonnen uit steenkool. Deze vervuiler zou niet meer nodig zijn wanneer volgens de veel minder vervuilende herwinning van afval gewerkt zou worden. Het idee is er. Nu nog de woorden in daden omzetten. Waarom in een land met veel wind en driehonderd dagen per jaar zonneschijn niet over gegaan wordt op deze hulpbronnen, is veel mensen niet duidelijk !
Geen opmerkingen:
Een reactie posten