De meeste lezers van onze blog zullen er vorige week waarschijnlijk niet ingetuind zijn. Het verhaal over de zwembadbelasting was een 1 april-grap, bedacht door een journalist van de krant. Het is hier ontzettend droog en er is echt waterschaarste. Daarom leek het verhaal echt te zijn. Vooral de eerste alinea's waren overtuigend, maar toen de naam " Uno April " genoemd werd, was het al snel duidelijk, dat er sprake was van een 1 april-grap. Het had zomaar waarheid kunnen zijn, want de naam April komt hier regelmatig voor. Wanneer er in vroeger tijden - bijvoorbeeld in april - een nieuwgeborene was, kreeg zo iemand vaak de naam van de heersende maand als achter- of voornaam. Bij de Toyota-dealer in Montagu werkt ene Eddy September en in Robertson kennen we een Jannie Oktober. Hoe het ook zij; Ik ga na mijn vakantie echt niet ons zwembad dichtgooien. Ook al gebruiken we het weinig, het is te mooi om het te laten verdwijnen !
Eén van de redenen waarom ik elk jaar even naar Nederland wil, is, om mijn collega-directeuren te ontmoeten. In 2000 volgden wij een Magistrum-cursus, die als doel had om het functioneren van ons als directeur te verbeteren. Na ons afstuderen besloten we om elk jaar 2 keer bij elkaar te komen. Eén keer was dat met een onderwijskundig doel en een tweede keer kwamen we bijeen voor de gezelligheid. De twee keer per jaar is gebleven, maar die onderwijskundige doelen hebben na onze pensionering plaats gemaakt voor gezellige bijeenkomsten. Door onze verhuizing naar Zuid-Amerika zitten twee bezoeken per jaar er helaas niet in, maar één keer per jaar probeer ik er nog altijd bij te zijn.
Op zaterdag 8 april was er weer zo'n bijeenkomst. We brachten een bezoek aan de Abdij van Berne te Heeswijk-Dinther en sloten de zeer plezierige dag af met een etentje. Ook werd weer de belofte gedaan om volgend jaar weer samen te komen !
Je hoort het zo vaak: Iemand werkt een leven lang om dan kort na de pensionering ernstig ziek te worden en vaak veel te jong en zonder voldoende genoten te hebben van een verdiend pensioen te overlijden. Dat overkwam ook Henk van Doorn. Henk was een vriend en collega-directeur, die kort na zijn pensionering de diagnose van dementie kreeg. Tijdens mijn vakantie in Nederland overleed hij 69 jaren jong.
Op zo'n moment blader je nog eens in oude fotoalbums en zie je de motorvakanties, die we samen hadden naar Schotland (1986) en Oostenrijk (1988) en komen de beelden van die tijden weer als een film (fliek zeggen we hier) op het netvlies. Ook dacht ik aan de talrijke vrijdagmiddagen op basischool De Roek in Helmond. Na school bleef een vaste kern hangen, kwam er een pilsje op tafel en werden alle wereld- en persoonlijke problemen besproken en opgelost. Op 4 april overleed Henk en op maandag 10 april was het afscheid van Henk definitief. Ik ben blij, dat ik op dat moment in Nederland was !
Tenslotte:
Ik ben weer even in Nederland en het eerste wat ik dan altijd doe, is een bezoek brengen aan een cafetaria om me te goed doen aan eten wat in Zuid-Afrika niet voor handen is:
snacks. Nu nog een bezoek brengen aan een Chinees restaurant en dan kan ik er weer een jaar tegen !
Zuid-Afrikaans woordenboek:
fliekvlooie = filmliefhebbers
Geen opmerkingen:
Een reactie posten