Sanja heeft onze huishoudelijke hulp woensdag op staande voet ontslagen. Enige tijd geleden dacht ze méér geld in haar portemonnee te hebben dan er in werkelijkheid in zat. Nu komt dat bij iedereen wel eens (of regelmatig) voor. Er rinkelde nog geen alarmbel, maar toen Nederlandse kennissen een paar weken geleden vertelden over hún hulp, die geld en goederen bleek te hebben ontvreemd en daarop ontslagen werd, werden wij óók wat attenter wat het gedrag van onze hulp betreft. En woensdagmorgen was het dus raak! Sanja kwam onverwachts de woonkamer binnen waar onze hulp druk bezig was te rommelen in een la, waar ook regelmatig mijn portemonnee en fototoestel liggen. Natuurlijk verzon ze gelijk een reden: Bij het afstoffen was er een insect in de (dichte!) la gevallen en dat beestje moest eruit gehaald worden. Knap verzonnen, maar hier trappen we niet in. We hebben haar zó vaak geholpen met kleren, die we niet meer gebruiken, overtollige goederen en Sanja gaf haar elke werkdag een warme maaltijd en bracht haar steeds netjes terug naar haar huis en tóch belazert ze je. We zijn erg teleurgesteld in deze vrouw van wie we dit gedrag helemaal niet verwacht hadden. Dit is niet een op zichzelf staand geval. Heel wat mensen deden dezelfde ervaringen op. De - meestal gekleurde - werkers hebben het niet breed, zien de "weelde" waarin de "witmense" leven en "vatten hun kans" als de gelegenheid dáár is.
We zitten nu even zonder hulp, maar dat is altijd nog beter dan iemand in huis die je niet vertrouwen kunt !
Nú iets waar we de afgelopen week vrolijk van werden:
Sanja's moeder had dinsdag haar verjaardag en dat werd met een flink feest in Ermelo gevierd. Zij werd namelijk 80 jaar en dat is een respectabele leeftijd die een feestje waard is. Jammer genoeg konden wij niet van de partij zijn, maar we hebben er hier in Montagu toch ook maar een leuke avond van gemaakt en zijn uit eten gegaan in restaurant "The Docks". Toch ook een beetje feest voor ons.
Maar tante Jo slaat alles: Zij vierde vorig weekend haar zeven-en-negentigste verjaardag.
Die verjaardag was eigenlijk al eind september, maar toen kon er in Nuenen geen feest gevierd worden, want onze nog zeer ondernemende hoogbejaarde tante was per vliegtuig naar Lourdes gevlogen. Tante Jo was nog nooit in het buitenland geweest. (Kevelaer tellen we even niet mee) Had bovendien nog nooit gevlogen, dus dit werd de trip van haar leven en toen een Franse bisschop haar in de kerkdienst nog uitgebreid feliciteerde, kon haar vakantie niet meer stuk.
In "Die Burger" stond vandaag een artikel, wat hier mooi bij aansluit. In 2011 is er een soort van volkstelling gehouden en één van de uitkomsten is bepaald verrassend: In 2011 waren er 15.581 Zuid-Afrikaners ouder dan 100 jaar. Alleen in Kaapstad wonen er al 1051. Er zouden volgens het zelfde onderzoek zelfs 358 "onsterfelijken" zijn met leeftijden tussen de 115 en 120 jaar ! Ik kan niet geloven, dat het waar is, maar als het écht waar is, dan kan tante Jo nog even vooruit. Maar eerst maar eens op weg naar de 100.
Zuid-Afrikaans woordenboek:
kanniedood = ouwe taaie
Geen opmerkingen:
Een reactie posten