Woensdagmiddag om 14.00 uur stapten Sanja en ik het Worcester Hospitaal binnen om in te checken voor mijn aanstaande heupoperatie. Het was voor mij 47 jaar geleden dat ik - als patiënt - in een ziekenhuis kwam en had dus geen flauwe notie wat er allemaal op mij af zou gaan komen. Allereerst werd mijn bloeddruk gemeten, werd er bloed afgenomen, werd er een hartfilmpje gemaakt en moest een lange vragenlijst ingevuld worden.Daarna kwamen de chirurg en de anesthesiste even langs voor een laatste controle en met de mededeling dat ik donderdagmorgen om 07.30 uur onder het mes zou gaan. De volgende ochtend al om 05.30 uur werd weer de bloeddruk gecontroleerd en daarna kwamen 2 verpleegsters die een half uur bezig geweest zijn met het volledig kaalscheren van mijn rechterbeen en dat gebeurde grondig tot aan mijn kleine teen toe. Hierna werd het gehele been met een jodiumachtige verf mooi oranje-bruin geschilderd en keurig ingepakt. Om 07.00 uur ging ik op transport naar het "teater", zoals hier de operatiekamer genoemd wordt! Hier kreeg ik een ruggenprik en daarna was ik volledig buiten westen. Na de operatie op donderdagmorgen kwam ik om 12.00 uur al weer bij uit de volledige narcose. Ik had helemaal geen pijn, maar ik voelde me wel een mummie. De hele verdere dag zijn de verpleegsters druk in de weer geweest met allerlei controles. De chirurg is zelf 2x langs geweest. Vrijdagmorgen weer controle door de chirurg en de fysiotherapeute kwam op bezoek om kennis te maken , maar zij begon gelijk al met lichte oefeningen in bed. Dankzij pijnstillers had ik helemaal geen pijn. De verpleegsters zijn schatten. Veel medeleven, punctuele verzorging, goed georganiseerd, lekker eten. Ik heb er maar één woord voor: fantastisch! Zaterdagmorgen stonden de chirurg en de anesthesiste al om half 8 aan mijn bed. Even controle en daarna wat gebuurt met deze mensen. Dat kan hier allemaal. Om 08.00 uur bezoek van de fysiotherapeute en voor het eerst geoefend om uit het bed te komen. Dat valt dus echt niet mee! Maar na een klein kwartiertje (!) stond ik enigszins gammel naast het bed. Omdat ik toch naast het bed stond wilde ik ook wel een stukje proberen te lopen en dat ging met een looprek en daarna met 2 krukken verbazend vlot.
Ook op zondag (!) bezoek van de beide chirurgen. Zij waren uiterst tevreden en het woord ontslag binnenkort werd genoemd. Op maandagmorgen al om 07.30 uur oefende ik samen met de fysiotherapeute traplopen op en af. Op dat moment kwam de chirurg binnen. Na controle door de chirurg en na een demonstratie van mij in gewoon lopen en traplopen was de chirurg heel duidelijk: Nog even röntgenfoto's maken en dan naar huis! En zo reden Sanja en ik om 11.15 uur het ziekenhuisterrein af richting Montagu. In 4 en een halve dag in en weer uit het ziekenhuis. Ik blijf het verbazend vinden. Daar werd ik enthousiast begroet door Tesca en Djoeke, die de rest van de dag mij gezelschap hielden!
Drie conclusies: 1.Wat herstelt een mens toch wonderbaarlijk snel na
een best wel zware ingreep
2.Wat is de stand van de medische zorg in (dit deel van)
Zuid-Afrika toch op een uitstekend peil.
3.Wat is het personeel (grotendeels gekleurd/zwart) goed
opgeleid en ontzettend vriendelijk.
Ik ben er natuurlijk nog niet. De revalidatie zal nog wel de nodige tijd nemen, maar ik verwacht over enkele weken al wel weer redelijk mobiel te zijn.
Zuid-Afrikaans woordenboek
hegsteke = hechtingen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten