Toen onze emigratieplannen serieuze vormen aannamen, hebben we ook een beslissing moeten nemen om ja dan nee een verblijfsvergunning aan te gaan vragen. Op een toeristenvisum mag je drie maanden in Zuid-Afrika blijven en deze periode kan nog een keer met drie maanden verlengd worden. Dat betekent,dat je elk half jaar het land uit moet en daarna weer voor een half jaar terug kunt komen. Dat vonden wij te omslachtig en daarom leek het ons beter om een verblijfsvergunning aan te vragen. Verder is een verblijfsvergunning van belang om een Identiteitsbewijs te krijgen. Een ID is noodzakelijk om van allerlei openbare gelegenheden gebruik te kunnen maken (bibliotheek, zwembad,etc.).
De eerste stap die we ondernamen was een gesprek aanvragen met een ambtenaar van Home Affairs (Binnenlandse zaken) in Worcester. Deze man reageerde bepaald niet enthousiast op onze plannen. Enigszins begrijpelijk is dat wel , want Zuid-Afrika heeft de laatste jaren een geweldige toestroom van (illegale) mensen uit Zimbabwe te verwerken gekregen. Deze mensen zijn straatarm, doen een beroep op uitkeringen,woningen, gezondheidszorg en zijn goedkope arbeidskrachten die de banen van Zuidafrikaners inpikken. Daar is de Staat niet blij mee. De (in hun ogen) rijke emigranten kopen ook nog eens de mooiste bouwkavels en huizen.
Eenmaal terug in Nederland bezochten we de Emigratiebeurs in Houten en kwamen in contact met het bureau Intergate- Immigration. Dit bureau neemt alle werkzaamheden t.a.v. een verblijfsvergunning uit handen en dat sprak ons wel aan. We besloten (in 2008) van hun diensten gebruik te maken en Intergate ging voortvarend aan de slag. We moesten opsturen:
Een inkomensoverzicht van het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds, kopieen van paspoorten en trouwboekje, een bewijs van goed gedrag, een bankverklaring van de Rabobank dat we brave burgers zijn die hun rekeningen keurig op tijd betalen. En daarna kwam de vraag of we op onze Nederlandse spaarrekening minimaal 200.000 euro
hadden staan. Nee, dat hadden we dus niet, want ons huis raakte maar steeds niet verkocht. Dat lukte dus pas drie jaar later in oktober 2011!
Met een door een registeraccountant getekende verklaring dat we over voldoende geld beschikten togen we eind maart naar Intergate-Immigration in Kaapstad om zo de laatste administratieve hobbels te nemen. Daar bleek nog een vertaler ingehuurd te moeten worden om alle Nederlandse papieren in het Engels te vertalen en na deze laatste hindernis en een laatste flinke betaling (We moesten 2000 euro storten op een rekening waar eventueel onze terugreis van betaald moet worden voor het geval we geen verblijfsvergunning krijgen. Ja, het gaat er hier toch wel een beetje anders aan toe dan in Nederland!) werd ons dossier afgesloten en aangeboden aan de afdeling Emigration van Home Affairs in Kaapstad. En nu begint voor ons het grote wachten. Dat kan lang duren: sommige geluksvogels hadden al na een half jaar hun verblijfsvergunning, maar er zijn ook mensen die twee jaar moesten wachten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten